توبه از گناه

حضرت امام حسن عسکرى علیه السلام مى فرماید تو را وصیت مى کنم به توبه کردن از گناه . توبه از گناه چهار شرط دارد اول پشیمانى قبلى دوم استغفار زبانى : استغفر الله ربى و اتوب الیه بگوید سوم گناه را ترک کند چهارم تصمیم بر ترک در آینده .

سوره تحریم آیه 8:یا ایها الذین امنوا توبوا الى الله توبة نصوحا عسى ربکم ان یکفر عنکم سیئاتکم و یدخلکم جنات تجرى من تحتها الانهار یوم لا یخزى الله النبى و الذین امنوا معه ...اى کسانى که ایمان آورده اید توبه کنید توبه خالص ؛ امید است با این کار پروردگارتان گناهانتان را ببخشد و شما را در باغهائى از بهشت که نهرها از زیر درختانش جارى است وارد کند. در آن روزى که خداوند پیامبر و کسانیکه به او ایمان آوردند خوار و موهون نمى کند این در حالى است که نور آنها از پیشاپیش آنها و از سوى راستشان در حرکت است و مى گویند پروردگارا نور ما را کامل کن و ما را ببخش که تو بر هر کارى قادرى .
حضرت امام على بن الحسین علیه السلام در مناجات تائبین به پیشگاه خدا چنین عرضه مى داردالهى انت الذى فتحت لعبادک بابا الى عفوک سمیته التوبه فقلت توبوا الى توبة نصوحا فاعذر من اعقل دخول الباب بعد فتحه
خداى من تو کسى هستى که درى به سوى عفوت به روى بندگانت گشوده اى و نامش را توبه نهاده اى و فرموده اى بازگردید به سوى خدا و توبه کنید توبه اى خالص ؛ اکنون عذر کسانى که از ورود این در بعد از گشایش آن غافل شوند چیست .
در حدیثى از امام باقر علیه السلام ان الله تعالى اشد فرحا یتوبة عبده من رجل اضل راحلته و زاده فى لیلة ظلماء فوجدها
خداوند از توبه بنده اش بیش از کسى که مرکب و توشه خود را در بیابان در یک شب تاریک گم کرده و سپس آن را بیابد، شاد مى گردد.
هر گاه توبه با شرائط انجام گیرد آنچنان اثر مى گذارد که گناه و آثار گناه را به کلى از روح و جان انسان محو مى کند لذا در حدیثى از امام باقر علیه السلام مى خوانیم :التائب من الذنب کمن لاذنب له و المقیم على الذنب و هو مستغفر منه کالمستهزءکسى که از گناه خود توبه کند همچون کسى است که اصلا گناه نکرده و کسى که به گناه خود ادامه دهد در حالى که استغفار مى کند کسى که مسخره مى کند.
انما التوبة على الله للذین یعملون السوء بجهالة ثم یتوبون من قریب فاولئک یتوب الله علیهم و کان الله علیما حکیما.توبه تنها براى کسانى است که کار بدى را از روى جهالت انجام مى دهند و سپس به زودى توبه مى کند. خداوند توبه چنین اشخاصى را مى پذیرد و خداوند دانا و حکیم است .
در این آیه در واقع همان حقیقتى را بیان مى کند که امام سجاد علیه السلام در دعاى ابو حمزه ثمالى با توضیح بیشترى بیان فرموده است ، آنجا که مى گوید:...

الهى لم اعصک حین عصیتک و انا بربوبیتک جاحد و لابامرک مستخف و لا بعقوبتک متعرض و لا لو عیدک متهاون و لکن خطیئة عرضت و سولت لى نفسى و غلبنى هواى
خداى من هنگامى که به گناه و معصیت تو پرداختم اقدام به گناه از راه راه انکار خداوندیت نکردم و نه به خاطر خفیف و سبک شمردن امر تو بود و نه مجازات تو را کم اهمیت گرفتم و نسبت به آن بى اعتنا بودم و نه وعده کیفرت را سبک شمردم بلکه خطائى بود که در برابر من قرار گرفت و نفس اماره ، حق را بر من مشتبه کرد و هوى و هوس بر من چیره شد.
با گنهکاران همنشین نشوید  
جعفرى گوید شنیدم حضرت ابوالحسن علیه السلام به من فرمود چرا مى نگرم که تو نزد عبدالرحمن ابن یعقوب هستى (جعفرى ) عرض کرد او دائى من است حضرت فرمود او درباره خدا سخن ناهموار گوید خدا را (بصورت اجسام و اوصاف آن ) وصف کند پس یا با او همنشین شو و ما را واگذار یا با ما بنشین و او را ترک کن عرض کردم او هر چه مى خواهد بگوید به من چه زیانى دارد وقتى که من نگویم آنچه را که او گوید حضرت ابوالحسن علیه السلام فرمود آیا نمى ترسى از اینکه به او عذابى نازل گردد و هر دوى شما را فرا گیرد آیا ندانى (داستان ) آن کس را که خود از یاران موسى علیه السلام بود و پدرش از یاران فرعون پس هنگامى که لشگر فرعون (در کنار دریا) به موسى (و یارانش ) رسید آن پسر از موسى جدا شد که پدرش به راه خود (در لشگر فرعون ) مى رفت و این جوان با او (درباره مذهبش ) ستیزه مى کرد تا اینکه هر دو به کنارى از دریا رسیدند و (همینکه لشگر فرعون غرق شدند آن دو نیز غرق شدند خبر به موسى علیه السلام رسید فرمود او در رحمت خداست ولى چون عذاب نازل گردد از آنکه نزدیک گنهکار است دفاعى نشود!
امام چهارم به فرزندش امام حضرت علیه السلام سفارش مى کرد که با پنج طائفه رفاقت نکن که از آن جمله شخص فاسق و گنهکار است که مى فرمودو ایاک و مصاحبة الفاسق فانه بایعک باکلة و اقل من ذلک از رفاقت با فاسق و گنهکار بپرهیز که او تو را به لقمه اى و (بلکه ) به کمتر از لقمه اى مى فروشد.
در حدیث گویا و بیدار کننده اى از امام صادق علیه السلام مى خوانیم :ان رسول الله نزل بارض قرعاء و قال فلیاءت کل انسان بما قدر علیه فجاؤ ا به حتى رموا بین یدیه بعضه على بعض فقال رسول الله صلى الله علیه و آله هکذا تجمع الذنوب ثم قال ایاکم ولامحقرات من الذنوب فان کل شى ء طالبا الا و ان طالبها یکتب ماقدموا و اثارهم و کل شى ء احصیناه فى امام مبین
رسول خدا صلى الله علیه و آله وارد زمین بى آب و علفى شد به اصحاب و یارانش فرمود هیزم بیاورید. عرض کردند اى رسول خدا این جا سرزمین خشکى است که هیچ هیزم در آن نیست فرمود بروید هر کدام هر مقدار مى توانید جمع کنید هر یک از آنها مختصر هیزم یا چوب خشکیده اى با خود آورد و همه را پیش روى پیغمبر صلى الله علیه و آله روى هم ریختند (شعله اى در آن افکند و آتشى عظیم از آن زبانه کشید) سپس پیامبر صلى الله علیه و آله فرمود اینگونه گناهان (کوچک ) روى هم متراکم مى شوند (و شما براى تک تک آنها اهمیتى قائل نیستید) سپس فرمود بترسید از گناهان کوچک که هر چیزى طالبى دارد. طالب آنها آنچه را پیش فرستادند و آنچه را از آثار باقى گذاشته اند مى نویسد و همه چیز را در کتاب مبین ثبت کرده.
قال الله تعالى و توبوا الى الله جمیعا ایها المؤ منون لعلکم تفلحون
سوره نور آیه 31. همگى به سوى خدا بازگردید اى مؤ منان تا رستگار شوید (توبه درى به سوى رحمت خدا) خداوند متعال از تمام گنهکاران دعوت مى کند براى اصلاح خویش و جبران گذشته از این در وارد شوند.

منبع:برگى از آسمان

شرحى بر توقیعات حضرت مهدى (ع)

 

/ 0 نظر / 14 بازدید